RinnaTheCat~*

วันนี้งัวเงียตื่นมา หลังจากโกยอาหารหมาแมวจำนวนมากใส่รถน้องแป้ม เพื่อฝากไปให้เด็กๆที่วัดหลวงพี่เชอรี่แล้ว (ขอเชิญทุกคนโมทนาค่ะ) ฉันก็ไปเจอซองสีน้ำตาลแปลกๆ ส่งมาจากอมรินทร์

ที่ส่งมาคือ "รายชื่อหนังสือส่งเสริมประสบการณ์สำหรับเด็กปฐมวัย ที่ได้รับคัดเลือก ประจำปี 2552 (สนพ. แพรวเพื่อนเด็ก) จากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ ตามนโยบายเรียนฟรี 15 ปี"

หนึ่งในนั้น มีเล่มนี้อยู่ด้วย *-* 

โบราณมากมาย เหอๆ เอ๊ะ มันหนังสืออะไร ดูได้ที่นี่ 

คร่าวๆก็คือว่า กระทรวงศึกษาฯ ได้ขุดหนังสือเก่าเก็บกรุของฉันขึ้นมาพิมพ์ใหม่ เพื่อแจกจ่ายไปยังห้องสมุดโรงเรียนต่างๆ ในถิ่นทุรกันดาร ตามโครงการส่งเสริมการศึกษา บลาๆ ค่ะ ทำให้ฉันรู้สึกว่า ทำงานหนังสือเด็กนี่มันดีจริงๆเลยนะ ทำครั้งเดียว แต่สร้างประโยชน์ได้หลายรอบเลยทีเดียว รู้สึกยินดีมากๆ อ๊าาาาา ว่าแล้วก็ควรจะทำอีก แต่ทุกวันนี้มัวแต่ทำงานอะไร!!! อ๊าาาาาาาาาา ทำให้รู้สึกสัญญากับตัวเองว่า จะต้องทำอีกเล่มให้ได้เลย

แต่เรื่องก็ยังไม่จบ เพราะในซองสีน้ำตาล แนบเอกสารขอโทษขอโพยมาจากอมรินทร์ด้วย มีข้อความ (ในภาษาไทยที่เข้าใจง่ายๆ) ว่า

"เนื่องจากปีงบประมาณจะปิดในเดือนกันยายน 2552 ดังนั้นทำให้มี deadline เวลาพิมพ์และจัดส่งหนังสือให้กระทรวงศึกษาค่อนข้างสั้น ปกติอมรินทร์พิมพ์หนังสือใหม่ 250,000 เล่ม (รวมทุกเรื่องนะคะ ไม่ใช่ของฉันคนเดียว) ใช้เวลา 60 วัน แต่นี่มีเวลาหลังประกาศเพียง 37 วัน ทางสำนักพิมพ์ก็เลยต้องรีบตัดสินใจพิมพ์ ทำให้เกิดข้อผิดพลาด ไม่ได้พิมพ์หน้า Credit ลงไปในหนังสือด้วย จึงเรียนมาเพื่อโปรดทราบและขออภัย มา ณ โอกาสนี้"

สรุปก็คือมีหนังสือแจกให้ห้องสมุดต่างจังหวัด โดยที่จะไม่มี Credit ของฉันว่าเป็นใครมาจากไหน... 

อันนี้ถ้าพิจารณากันแบบโลกๆ ก็จะแบบ ต๊าย!!! ทำงานแบบนี้กันได้ยังไง บลาๆๆๆ

แต่สำหรับฉันแล้ว โดนก๊อบงานไปทำขายก็โดนมาแล้ว โดนก๊อบหน้าตัวเองไปแอบอ้างก็โดนมาแล้ว ของแบบนี้ ถือว่าดีกว่าโดนขโมยงานไปขายมากมาย ฉันอ่านไปก็ขำไป แบบว่า มาอีกแล้ว บททดสอบตัวตนของฉัน อิอิ

โอเค ตามหลักแล้ว โรงพิมพ์ใหญ่ๆ ทำงานแบบนี้ก็ถือว่าอ๊ะ ระบบไม่ค่อยดี ฉันไม่พูดแทนโรงพิมพ์หรอกนะคะ ว่าเค้าทำไปเพราะงบประมาณก้อนใหญ่น่ากิน หรือเพราะหวังดี อยากให้หนังสือเด็กกระจายไปสู่ถิ่นที่ด้อยโอกาส เพราะฉันไม่ใช่โรงพิมพ์ แต่สำหรับฉันแล้ว ถึงวันนี้จะตายไปในฐานะที่ไม่มีใครรู้จัก ฉันก็ไม่แคร์ แค่รู้ว่าไอ้ที่เคยทำๆไว้ มันได้สร้างประโยชน์ให้คนอื่น หน้าน้องแมวที่อยู่ในหนังสือ มันได้มีส่วนทำให้เด็กๆ เติบโตขึ้นอย่างอบอุ่น จุดประสงค์ของการทำหนังสือก็บรรลุแล้ว 

ว่าแล้วก็รู้สึกหัวใจบวม อินสะไปเรชั่นพุ่ง อยากทำงานหนังสือเด็กขึ้นมาอีก (อยากก็รู้ว่าอยาก งึมงัมๆ) ล่าสุดฉันเพิ่งส่งงานออกแบบของเล่นเด็กให้คุณลูกค้าไป น่าจะมีขายในงานอะไรซักงานช่วงปลายเดือนสิงหานี้ เอาเข้าจริงๆแล้ว ถึงฉันจะเคยไปปล่อยมุขไม่ถูกกาลเทศะ ใส่คุณพี่คนนึง ชื่อพี่บลู (แกเป็นคุณลูกค้าที่น่ารักมากเป็นอันดับต้นๆของฉัน) ขณะที่พี่บลูกำลังเคลิบเคลิ้มกับการชวนฉันมาช่วยผลิตสื่อการสอนสำหรับเด็กว่า "เอ่อ... กวางเจาเกลียดเด็กค่ะพี่" จนพี่บลูหุบยิ้มไปแบบอึ้งๆ แต่เอาเข้าจริงๆแล้ว ฉันก็แอบวนเวียนกับการทำอะไรให้เด็กๆอยู่สินะ เอ๊ะ หรือฉันจะไม่ได้เกลียดเด็ก!

นึกถึงพี่บลูกับการปล่อยมุขไม่ถูกกาลเทศะวันนั้นทีไร ก็แอบรู้สึกเสียใจหน่อยๆ  ขอให้สื่อการสอนที่พี่ทำรุ่งๆประสบความสำเร็จนะพี่ เอ๊ะ! นี่ไม่เกี่ยวกับเอนทรี่ ขอตัดจบ คร่อก

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณพี่แต้ว (บก.หนังสือ) ทุกๆท่านที่อมรินทร์ และกระทรวงศึกษาธิการ และทุกคนที่เกี่ยวข้อง ที่มีส่วนร่วมในการสร้างกุศลครั้งนี้ ขอเชิญทุกท่านร่วมโมทนาด้วยนะคะ บุญเล็กบุญน้อย แต่ก็แจกจ่ายฝากทุกๆคนกันไว้ก่อนเน่อ