RinnaTheCat~*

เอิ่ม ไม่รู้ผีฟ้าตนใด ดลใจให้เขียนเรื่องนี้

แต่อยู่ๆก็รู้สึกว่า จริงๆแล้วถ้าเราแยกทุกๆอย่างออกเป็นส่วนๆ มันก็ทำให้เห็นอะไรๆง่ายดีนะ

เช่น...

ในห้องเรามีของกองรกจำนวนมาก ถ้าเราจัดของกองเหล่านั้นให้เป็นหมวดหมู่ เราก็หาของง่ายขึ้น

ในตัวเรา ถ้ามีความรู้สึกต่างๆ ความดี ความเลว กุศล อกุศลจำนวนมาก ถ้าเราแยกสิ่งต่างๆออกจากกัน มันก็ทำให้เห็นหลายๆอย่างในตัวเราได้ง่ายดีนะ

ยกตัวอย่างคนดังคนหนึ่ง ซึ่งมีคนด่าทอจำนวนมาก มีคนรักก็จำนวนมาก ถ้าเราเหมารวมคนๆนี้เป็นคน แล้วมองสิ่งที่เค้าทำในฐานะของคน โดยรวมเอาทุกอย่างเข้ามาไว้ด้วยกันหมด มันก็เหมือน เราเอาเพชรเม็ดเล็กๆมากำมือนึง ทรายมากำมือนึง (นึกถึงทรายเม็ดใหญ่หน่อยนะ) ใส่ถังรวมกัน แล้วเขย่าๆเข้าด้วยกัน เราก็จะได้เพชรปนทรายมาถังนึง

ถ้าบังเอิญ เราเอามือกอบลงไปในถัง ได้ของขึ้นมากองนึง แล้วมองดู... เราก็อาจจะคิดว่า เอ๊ะ เพชรกลุ่มนี้สกปรกจริง มีทรายติดๆด้วย ยี๊ บางคนก็อาจจะคิดว่า ทรายกลุ่มนี้แจ่มว่ะ มีแสงแว๊บๆได้ด้วย

ทั้งที่ตามจริง เพชรก็คือเพชร ทรายก็คือทราย เพชรไม่กลายเป็นทราย ทรายไม่กลายเป็นเพชร (ในสภาพปกติและอุณหภูมิห้อง ไม่รวมถึงวิธีการพิศดารพันลึก)

ถ้าเรามองดูคนๆนึง ในฐานะที่เป็นกลุ่มก้อนที่เรากอบมาจากถัง เราก็จะมองเห็น ทั้งความดีของเค้า ที่เปรียบเหมือนเพชร และความเลวของเค้า ที่อาจจะเปรียบเหมือนทราย ถ้าเห็นมุมที่เพชรเยอะหน่อย เราก็ว่า โอ้~ คนนี้ดีแฮะ เลวนิดเลวหน่อย แต่ก็ดี โอเคใช้ได้ แต่ถ้าเห็นมุมที่ทรายมากกว่าเพชร ก็อาจจะ โหยย อิเลว!!

แต่ถ้าเราแยกส่วนคนๆนั้นออกเป็นส่วนๆ โดยไม่คำนึงว่าเค้าเป็นคน หรือกลุ่มก้อนที่ถูกกอบขึ้นมา มองที่การกระทำและคุณงามความดีของเค้าเป็นส่วนๆ เราก็จะเห็นได้ชัดว่า ความดี ไม่ว่าจะทำด้วยคนที่เลวที่สุด ก็คือความดี หรือความเลว ไม่ว่าจะทำด้วยคนที่ดีที่สุด ก็คือความเลว

แต่คนเราซับซ้อนกว่านั้น เพราะมันมีทั้งเพชรปลอม กับเพชรที่ยังไม่เจียระไนที่ยังดูเหมือนทราย ปะปนกันในถังเดียวกัน บางคนทำดีด้วยเจตนาชั่ว บางคนทำชั่วด้วยเจตนาดี ในดีกรีที่ต่างๆกัน 

กลับมาดูตัวเรา ถ้าเราแยกเราออกเป็นส่วนๆ เราก็จะเห็นว่า ในตัวเรา มีทั้งเพชรจริง เพชรเก๊ ทรายจริง ทรายที่กำลังจะเป็นเพชร เผลอๆมีขยะ ฯลฯ ปะปนอีกตังหาก ถ้าอยากให้ตัวเรามีค่า เราก็เร่งสร้างเหตุ หยิบแต่เพชรแท้ใส่กำมือ ในที่สุดในกำมือเราก็จะเต็มไปด้วยเพชรวิบวับ ไฮโซ แจ่มจิต

แต่พอถึงจุดนึง นั่งเล่นถังทรายถังเพชรนี้จนพอใจแล้ว วันนึงก็จะคิดว่า

แสด! ไร้สาระว่ะ! ทำไรอยู่ฟระ!!

จะมานั่งแยกดินแยกทรายอะไรกับสิ่งที่ไม่มีสาระ ปล่อยมือ เททั้งเพชร เททั้งทราย ออกจากมือ ความเป็นกลุ่มก้อน ที่ถือไว้ ก็ไม่มีแต่อย่างใด สิ่งที่เป็นกอบๆ ที่เคยคิดว่าเป็น คน นั้น ไม่มี มีแต่กรรม คือความดี และความเลว ที่กอบๆกองนั้นเคยกระทำไว้ในอดีต ให้คนหรือกอบกองถัดไป มานั่งเขี่ยเล่น

เพชรบางชนิด สุกใสแวววาว เหมือนความดีที่สร้างไว้ นานเท่าไหร่ หลายพันปีต่อไป ผู้คนก็ยังจะโมทนา ถึงผู้สร้างกรรมนั้นจะหนีออกจากวังวนการเล่นดินทรายนี้ไปได้นานแล้วก็ตาม

ว่าแล้วก็แบบ เอ๊ะ... เขียนอะไรหว่า.. ไปดีก่า แฮ่