RinnaTheCat~*

จริงๆตั้งแต่ทำงานด้วยตัวเองมา ฉันเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก เงินที่หาได้ส่วนมากก็มักจะต้องถูกหักแบ่ง ไปให้ลูกน้องบ้าง เป็นทุนในออฟฟิสบ้าง เหลือๆมาถึงตัวเองก็มักจะแค่หลักหมื่นเท่านั้นในแต่ละเดือน ในหนึ่งเดือน ฉันแบ่งเงินที่มีเป็น 3 ส่วน 1 ใน 3 ทำบุญให้หมด 1 ใน 3 เลี้ยงแมว 11 ตัวที่บ้านและค่าน้ำค่าไฟมือถืออินเตอร์เน็ตค่าใช้จ่ายของจำเป็น และอีก 1 ในสาม ก็เอาไว้ใช้เองบ้าง เก็บบ้าง บางเดือนโชคดีได้เยอะขึ้น บางเดือนก็ต้องเอาเงินเก็บมาสำรองใช้ไปก่อน ไม่แน่ไม่นอนตามสไตล์ธุรกิจส่วนตัว เงินส่วนตัวหลักแสนก้อนนึงสำหรับฉัน มันจึงเป็นเงินที่เยอะมากอยู่

เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ฉันเอาตุ๊กตาที่คัสตอมเพื่องานนิทรรศการที่พารากอนขึ้นประมูลบนอีเบย์ ได้เงินมา 3097.28 USD หรือประมาณแสนกว่าบาท รวมกับเงินส่วนตัวของฉันและแม่ ก็ได้เป็นตัวเลขกลมๆมา หนึ่งแสนสองหมื่นบาท บางคนอาจจะคิดว่า ฮิฮิ ไม่เห็นจะได้เยอะอะไรเลย แต่สำหรับฉันซึ่งมีรายได้หลักหมื่น เงินจำนวนนี้มันเยอะมาก เยอะกว่ารายได้ฉันในแต่ละเดือนซะอีก แถมกว่าจะได้เงินจำนวนนี้มาก็ไม่ใช่ง่ายๆ เพราะฉันต้องลงทุน ลงแรง ลงเวลา ลงความตั้งใจ ต่อสู้กับความขี้เกียจ ความท้อถอย และอัตตาตัวเองเป็นอย่างมาก จนสำเร็จออกมาเป็นตุ๊กตา พอเสร็จเป็นตุ๊กตา ฉันก็ต้องอดหลับอดนอน ต่อสู้กับสิ่งไร้สาระมากมายที่ประดังประเดเข้ามา เอาตุ๊กตาไปจัดนิทรรศการ เสร็จแล้วก็ต้องจัดการประมูล ดูแลให้ทุกอย่างเรียบร้อย ทวงเงินคนที่จ่ายช้า หรือไม่ยอมจ่าย ส่ง EMS พัสดุหนักร่วมสองกิโลกว่า ออกไปนอกประเทศหลายกล่อง จ่ายค่านายหน้าให้อีเบย์ ออกทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเอง เพื่อให้เงินที่ได้มาเต็มเม็ดเต็มหน่วยไม่ถูกหักค่าใช้จ่ายออกไปแม้สตางค์เดียว รวมแล้วเหน็ดเหนื่อยกับงานนี้มากว่า 6 เดือนเต็มๆ

ไม่ใช่แค่ความพยายามของฉันแค่คนเดียว แต่ทุกๆคนรอบๆข้างฉันด้วย ทุกๆคนที่มีส่วนในงานทั้งทางตรงและทางอ้อมต่างล้วนพยายามด้วยกันทั้งหมดในส่วนของตัวเอง โดยไม่ได้รับสิ่งตอบแทนใดใดจากฉัน มิหนำซ้ำยังมาเสียสละเวลา ความเหนื่อยยาก อดหลับอดนอนอีกตะหาก

ด้วยความพยายามของทุกๆคนรวมกันนี่แหละ ที่ทำให้ หนึ่งแสนสองหมื่นบาทนี้ กลายเป็นก้อนปึกกระดาษ ที่มีค่าประเมินราคาไม่ได้สำหรับฉัน ถ้าเป็นบริษัทใหญ่ๆ รายได้มากๆ แค่นี้คงถือว่ากระจอกมากนะ แล้วก็ระบบต่างๆก็จะเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย แถมได้หักภาษีอีกตังหาก แต่โนๆๆๆ บริษัทเล็กๆติสแดรกอย่างฉัน ทำงานกันไม่กี่คน รายได้ก็ไม่มี ภาษีก็ไม่ได้มีพอจะให้ไปหักอะไรทั้งนั้น งานนี้ใจล้วนๆ

และในที่สุด เมื่อเช้าวันนี้ที่ผ่านมา ฉันก็ได้นำก้อนปึกกระดาษนี้ไปทำบุญแล้วค่ะ ฉันได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาติให้เข้าเฝ้าเพื่อถวายเงินกับพระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ฯด้วยตัวเองที่วังศุโขทัย จริงๆแล้วฉันไม่คิดมากหรอกค่ะ ว่าท่านจะรับรู้รับทราบ ว่าเป็นเงินของใคร มีที่มาที่ไปยังไง จุดมุ่งหมายของฉันคือ เอาเงินก้อนนี้ไปถวายท่านเพื่อให้ท่านนำไปใช้ช่วยเหลือผู้คนที่เดือดร้อนต่อไป ฉันจึงตัดสินใจ เอาเงินทั้งปึกใส่ซองสีขาวเปล่าๆ และไม่ได้จ่าหน้าซอง ใจจริงแอบอยากกดโอน ATM ถวายท่าน ไวดี แต่แม่บอกว่า เห้ย! ไม่ได้ ต้องเข้าไปถวายท่านอย่างเป็นขั้นตอน -0-

แต่พอไม่จ่าหน้าซอง ก็มีคนอยากจะเอาเครดิตแทนฉัน ยอมรับว่าแรกสุดก็แอบแบบ เอ๊ะ! ต่อหน้าต่อตากันแบบนี้เลยเหรอ แต่คิดดีๆแล้ว มันเหมือนบททดสอบเลยว่า เธอจริงใจกับการทำบุญครั้งนี้แค่ไหน ก็เลยเงียบๆ ปล่อยให้ผู้ใหญ่ทั้งหลายเค้าว่าไปอย่างที่เค้าอยากทำ อยากเขียนอะไรก็ตามสะดวก

ยังดีว่าเค้าก็ไม่ได้แรงกันขนาดจะยกพานเข้าไปด้วยตัวเอง ฉันก็เลยเป็นคนถือเงินเข้าไปถวายพระองค์ท่าน เมื่อได้ยื่นถวายเงินไปแล้ว ท่านทรงมีรับสั่งกับฉันว่า "ไม่ต้องห่วงนะ ยังไงก็จะนำเงินนี้ไปใช้อย่างระมัดระวังและคุ้มค่าที่สุด และเกิดประโยชน์ต่อผู้คนให้มากที่สุด" แล้วท่านก็ทรงเล่าถึงโครงการ ว่าจะใช้เงินไปกับการบำรุงการศึกษาเพื่อ "สร้างคน" แทนที่จะสร้างวัตถุหรือสิ่งก่อสร้างต่างๆ

ฟังแล้วฉันก็คิดถึงพวกคนที่ชอบจิกกัดลบหลู่สถาบันเบื้องสูง ฉันคิดว่าจิตหรือวิญญาณดวงนึงเนี่ยต้องสร้างบารมีมามากหลายภพหลายชาตินะ กว่าจะเกิดมา หรือมาอยู่ในตำแหน่งที่มีผู้คนยกย่อง เป็นที่รักของผู้คน ในขณะที่ท่านได้ทรงพยายามทำสิ่งต่างๆเพื่อส่วนรวม คนที่ดีแต่จิกกัด ได้มีโอกาสย้อนมามองตนเอง และสร้างบุญกุศล สะสมบารมีมาบ้างมั๊ยนะ?

เอ๊นนี่ย์เวย์ เมื่อได้ยินท่านรับสั่งอย่างงั้น ในใจฉันก็อดที่จะโมทนาสาธุไปด้วยไม่ได้ พูดตรงๆว่าฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ยินคำมั่นที่จะใช้เงินอย่างคุ้มค่าแบบนั้น คิดง่ายๆว่าคงจะเป็น Process การยื่นรับแบบเร็วๆ แต่ลืมไปว่า เอ๊ะ นี่ไม่ใช่การรับปริญญา -0- ทำให้ฉันนึกถึงหลวงตาพวง ซึ่งท่านเคยสอนฉันว่า เงินทองที่พระได้มา เราต้องใช้ให้คุ้มค่า ไม่ใช่ใช้ทิ้งๆขว้างๆ เพราะเป็นเงินที่ญาติโยมทำงานแลกมาด้วยความเหนื่อยยาก เอามาให้เรา เราต้องใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดเพื่อคนให้และเพื่อคนรับด้วย ซึ่งเมื่อท่านรับสั่งแบบนั้นกับฉัน ก็ทำให้นาทีนั้น ฉันรู้สึกว่า มีเสียง  ขึ้นในใจเล็กๆ 

สิ่งที่ฉันตั้งใจ มันสำเร็จแล้วสินะ

เขียนมายืดยาว ไม่ใช่อะไร อยากให้ทุกคนได้มีโอกาสร่วมโมทนาสาธุกับการทำบุญของฉันด้วย คงจะไม่บ่อยนัก ที่ฉันจะได้ทำบุญด้วยเงินที่มากกว่ารายได้ของตัวเองแบบนี้ 

ว่าแล้วก็ขอขอบคุณหญิงและดาโก ที่ช่วยกันทำตุ๊กตา น้องโจ้ที่ช่วยถ่ายรูป จอช ป๋า คุณแม่ ที่ช่วยเป็นกำลังใจ ปูเป้ เซียน และเออร์วี่ ที่ช่วยอดหลับอดนอนเรื่องงานแฟชัน เพื่อนๆทุกคน เก๋ น้องแป้ม น้องวิค หงส์ เอสโซ่ โอ๊ต และเพื่อนทุกๆคนเลย ขอบคุณทีมงานพารากอนและ Q-Concept สำหรับสถานที่ ขอบคุณ CWC สำหรับตุ๊กตาลังใหญ่และโอกาส ขอบคุณทุกๆคนที่มาร่วมชมงานนิทรรศการของฉันและชื่นชอบตุ๊กตาของฉันขอบคุณทุกๆท่านที่ร่วมประมูลเพื่อการกุศล ขอบคุณหลวงพี่เชอรี่และท่านมหาโอ๊ต ที่ช่วยเหลือด้านจิตวิญญาณและการเจริญสติปัฏฐานฯ ฉันและหญิงได้ฟัง CD พระอาจารย์ปราโมทย์ตอนนั่งทำตุ๊กตาไปด้วยล่ะค่ะ 

ในที่สุดทุกอย่างก็สำเร็จลงด้วยดีแล้วละนะคะ แยกย้ายกันได้ แฮ่ ไว้รอบหน้าหาเรื่องกันใหม่จริงๆก็มีโปรเจคถัดไปไว้ในใจแล้วกำลังดำเนินงานอยู่ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมจะได้มาเล่าให้ฟังกันต่อไป แฟนๆไบลธ์ทั้งหลายและคนรักแมวก็คงจะได้ตื่นเต้นกันละงานนี้ แฮ่

ปล. ที่วังมีอาหารเลี้ยงด้วย *-* 

ปล. 2 คุณลุงทหารมหาดเล็กที่วังใจดีกันทุกคนเลย *-*

ปล. 3 คืนนี้มีข่าวในพระราชสำนักออกด้วย มีหลักฐานว่าฉันแทบสะดุดพรมเดินเข้าไปถวายเงินท่าน เห็นใครเงอะๆงะๆ งกๆเงิ่นๆ นั่นล่ะค่ะ ใช่เลย แฮ่

ปล. 4 อย่าลืมโมทนากันถ้วนหน้าเน่อ