RinnaTheCat~*

ปกติเราไม่แปะเพลงกับเอนทรี่ แต่เอนทรี่นี้ ปล่อยมันดังไปเถอะค่ะ เพื่อความอินกับเนื้อหา นานๆที ^^;

เมื่อคืนนี้เป็นคืนนรกมากของฉัน ทุกอย่างมันประดังประเดเข้ามา คิดว่าชีวิตคนเรานานๆทีก็เจอเรื่องแบบนี้บ้างละนะ ^^;ใครที่ออน msn คงเห็นฉันออนยันเช้ามาหลายวันแล้ว เพราะมีงานที่ต้องส่งมากมาย ทุกอย่างมันดูพร้อมใจอัดกันเข้ามาเหมือนรู้ว่า ช่วงนี้อิเจามันยุ่ง อัดมันเข้าๆ เอาให้มันตาย ปกติฉันจะมีทีม มีกลุ่มเล็กๆที่ช่วยๆกันทำอยู่ บังเอิ๊ญช่วงนี้ทีมของฉันคนนึง มีปัญหาที่บ้าน อีกคนไม่มีใจอยากจะทำงานแล้ว เค้าบอกแค่ว่า ก็โอเค ช่วยๆกันไปให้มันเสร็จๆ งานของฉัน มันอยู่ในช่วงเริ่มต้นก็จริง แต่มันเป็นจุดที่หันหลังกลับไม่ได้แล้ว ถ้าเปรียบกับอะไรบ้านๆ น้ำเน่าๆหลังข่าวหน่อย มันก็อาจจะเหมือนกับ คู่แต่งงาน ที่ก่อร่างสร้างตัวมาด้วยกัน จนคุณภรรยาท้องอีก 3 เดือนจะคลอด หวังว่าจะมีลูกมีชีวิตครอบครัวที่ดีด้วยกัน แล้ววันนึงที่มันหนักเหนื่อย สามีมาบอกว่า เออ จริงๆไม่ได้รักมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ก่อนแต่งงานด้วยซ้ำ แค่อยู่ๆด้วยไปงั้นกลัวเสียใจ นี่ฉันทำเพื่อเธอเชียวนะ ถึงได้ไม่ยอมเลิก พอท้องก็กลัวลูกไม่มีพ่อ อะไรประมาณนั้น จริงๆฉันเองก็ยังไม่เคยแต่งงาน ยังไม่เคยมีลูก ไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกของคนที่เจอแบบนั้นจริงๆ มันคืออะไร อาจจะเทียบกันไม่ได้กับความรู้สึกในงานที่ฉันมี

ถ้าเปรียบกับคู่แต่งงานคู่เดิม ก็เป็นประเด็นตามมาว่า ไม่ได้รักแล้ว จะมาแต่งงานทำด๋อยอะไร จะให้เริ่มโปรเจคไปทำไม ถ้ารู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่มีใจ ถ้าฉันเป็นผู้หญิงคนนั้น ฉันก็จะตอบกลับไปแต่แรกว่า ถ้าไม่รักก็เลิกกันไป ไม่ต้องแต่งงานกัน ถ้าเป็นเรื่องงานก็ต้องบอกว่า ถ้าไม่มีใจอยากจะทำผลงานให้ดี ก็บอกแต่แรกเนิ่นๆ ว่าไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวด้วยแล้ว เราก็จะได้ไม่ต้องสร้างโปรเจคขึ้นมา ไม่ต้องบ้าบอติดต่อโน่นนี่ยากลำบาก หรือถ้ายังจะทำโปรเจคนี้ ก็จะได้ประมาณตัวเองได้ว่า ต้องใช้เวลาเท่าไหร่ ไม่ต้องบ้าพลังเสนอเค้าไปซะมากมาย พอวันที่ทุกอย่างมันจริงจังขึ้นมา เวลาเริ่มกระชั้น ก็มาบอกว่าไม่มีใจ แต่ก็จะช่วยๆละนะ ทำให้มันเสร็จๆ นี่ฉันทำเพื่อเธอเชียวนะ

โอเค นี่เป็นเรื่องที่ใครก็ช่วยไม่ได้ ฉันคิดเสมอว่า คนเราควบคุมคนอื่นไม่ได้ ควบคุมได้แต่ตัวเอง มันเป็นสิทธิของทุกคน ที่จะคิดอะไรก็ได้ อยากทำอะไรก็ได้ ไม่อยากทำอะไรก็ได้ ถามว่าเสียใจมั๊ย ฉันเสียใจที่สุด ถึงการทำงานเป็นทีมบางอย่าง ฉันจะเหนื่อยกว่าคนอื่นในทีมเพราะเป็นหัวหน้า แต่เวลาที่รู้ว่า ทุกคนยังเป็นทีม ถึงจะเหนื่อยหน่อย ก็ไม่เป็นไร เพราะรู้ว่ายังมีใครต่อใคร ที่มีเป้าหมายเดียวกัน เมื่อไม่มีใครที่มีเป้าหมายเดียวกันขึ้นมากระทันหัน มันรู้สึกเคว้งคว้างบอกไม่ถูก แต่การต่อว่าคนอื่นไป ไม่ทำให้ได้อะไรขึ้นมา เราต้องหันมามองตัวเองว่า เราทำอะไรพลาดไปตรงไหน ผิดไปยังไง แล้วทำยังไงให้เราไม่ผิดซ้ำซาก ฉันเองมีเวลาไม่มากนักที่จะเสียใจ หรือคิดอะไรมาก เพราะฉันได้รับ ems จากคุณหมอเชนส่งมาทวงของสำหรับร่วมโครงการไทยช่วยสันติสุข deadline ก็คือวันรุ่งขึ้น แสดด ตอนนั้น มัน 5 ทุ่มเข้าไปแล้ว.... ฉันมีเวลาแค่คืนนี้เท่านั้นที่จะปั่นไข่ (กรุณาอย่าคิดมาก = =)

เชรี่ย ด้วยความรู้สึกแบบนี้ ถ้าฉันโกรธ ไอ่ไข่นี่จะต้องออกมาเป็นไข่นรกคืนโหด เลือดสาด เป็นผลิตผลของความอาฆาตมาดร้ายแน่ๆ ฉันนั่งมองมันไปแล้วก็ตัดสินใจว่า เอาล่ะฉันจะใช้เวลาคิดทุกอย่างในคืนนี้ ตั้งแต่เริ่มต้นทำไข่นี่ จนเสร็จ หลังจากนี้ ฉันจะเดินหน้าต่อแล้วจะไม่เสียเวลาร้องไห้หรือเสียใจอีก ฉันมองไข่ของฉัน (กรุณาอย่าคิดมากอีกครั้ง = =) แล้วก็คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี่ ทั้งไข่ทั้งโปรเจคใหญ่ ฉันทำเพื่ออะไรกันนะ ฉันมีทางเลือกที่จะทำสิ่งต่างๆลงไป เพื่อระบายความเซ็ง เพื่อสนองอีโก้ของตัวเอง เพื่อความต้องการอู้ฟู่ฉาบฉวยต่างๆ และในอีกทาง ฉันสามารถที่จะเลือกทำในสิ่งที่สร้างสรรค์เพื่อคนอื่นๆได้

บางทีฉันก็คิดว่างานศิลปะ มันไม่ใช่อะไรที่ช่วยชาติได้เลย มันไม่เหมือนกับการไปทำงานสังคมสงเคราะห์หรือออกต่างจังหวัดไปช่วยคนอื่น ฯลฯ อย่างตุ๊กตา Blythe เนี่ย ฉันจะเล่นมันไปทำไม คัสตอมมันไปทำไม แม้แต่ไอ้ไข่ในมือฉันนี่ มันก็ได้แค่เป็นเครื่องระบายความอัดอั้นของฉันไปวันๆเองงั้นเหรอ?? (กรุณาอย่าคิดมากรอบที่ 3 = =) ฉันเหลือบมองนาฬิกา แล้วก็รู้สึกว่า แสรดดด คิดมากว่ะต้องลงมือทำงานได้แล้ว ฉันก็เลยเอาวะ จับแอร์บรัชขึ้นมา ผสมสีงูๆปลาๆ วาดมั่วๆลงไปกลิ่นทินเนอร์มันอาจจะแรงตลบอบอวล จนฉันตาลายก็ได้ แต่เมื่อวาดลงไปแล้ว ฉันเห็นเจ้าแมวพวกนี้ มันหันมายิ้มกับฉัน *-*

เมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น ฉันก็เริ่มมั่นใจขึ้นมานิดๆ ว่าความรู้สึกของฉัน ยังไม่ได้ถูกครอบงำไปด้วยความเซ็งทั้งหมด มันมีลำแสงเล็กๆลอดๆออกมาในความมืดบ้างนิดหน่อย ฉันเชื่อว่าความคิดความรู้สึกของเรา มันจะสามารถถ่ายทอดออกมาได้ในทุกอย่างที่เราทำ งานศิลปะของฉัน ถึงมันจะไม่ใช่ยารักษาโรคเอดส์ แต่มันก็เป็นหลักฐานที่แสดงให้ฉันเห็นว่า ในใจของฉันในเวลาแบบนี้ฉันไม่ได้ถูกความเซ็งความโกรธครอบงำไปซะทีเดียว ถึงอนาคตข้างหน้า ฉันจะยังมองไม่เห็น ว่าจะสร้างโปรเจคนรกของฉันให้ตลอดรอดฝั่งได้ยังไง แต่ฉันก็รู้สึกว่า ยังมีความหวังอยู่ แล้วก็แอบมั่นใจ ว่าฉันคงจะฝ่าฟันสิ่งต่างๆไปได้จนสำเร็จ

สำหรับทีมของฉันขอบคุณที่ช่วยกันและพยายามร่วมกันจนมาถึงตรงนี้ ขอโทษด้วยที่พี่อาจจะฝืนใจอะไรใครไปบ้างโดยไม่ได้ตั้งใจ ต่อไปไว้มีโอกาสทำอะไรสนุกๆ ถ้ามีใจ เราก็มาช่วยกันทำใหม่ได้เสมอ

สำหรับไข่แมว (ไม่ใช่ไข่แม้ว) เหล่านี้ ฉันตั้งชื่อมันว่า"Kitty Babushka Egg Dolls" ค่ะตอนนี้ได้เข้าร่วมโครงการประมูลของรักของหวงของคนใน exteen แล้วค่ะ คุณหมอเชนคงจะได้มาแจ้งรายละเอียดให้ทราบกันต่อไป เอาล่ะ มาโปรยรูปกัน เพื่อความเฮฮา เร่เข้ามาๆ ละครน้ำเน่าจบแล้ว ได้เวลาขายของ เย่ๆๆ มันเป็นแมวน้อยแห่งความหวังที่เกิดขึ้นมาในคืนนรกของฉันทีเดียวนะ >< โดนทินเนอร์รมจนเกือบสำลักตายหลายรอบ แถมยังอยู่ทำยันเช้า เข้านอนตอน 11 โมงเช้าทีเดียว อลังการงานสร้างมั่กมากฮ่ะ

เปิดได้ด้วยทุกตัวนะฮ๊าาา ไฮโซมากกกก

 น่ารักชิมิฮะ ชิมิฮะ

ด้านหลังฮ่ะ แอบมีลายเซ็นและวันที่ด้วย อิอิ

ฉันไม่ได้กำหนดราคาไปหรอกนะ ให้คุณหมอเชนตั้งราคาได้เต็มที่ตามชอบ รายโดยไม่หักค่าใช้จ่าย จะถูกนำไปมอบให้กับโครงการไทยช่วยสันติสุขจ้าาา ติดตามความคืบหน้าการประมูลที่คุณหมอเชนค่ะ

ปล. ตอนนี้สาย RinnaTheCat ได้เงินบริจาคเพิ่มขึ้นเป็น 4100 จาก 5000 บาทแล้วค่าาา~ เย่ ดีใจ อีก 900 เท่านั้น

ปล.2 ขออภัยกับความอีโม หลังจากนี้ไม่มีละค่ะ เดินหน้าสู้ตาย แฮ่ๆๆ