RinnaTheCat~*

ขอรับ TAG เรียนอะไรทำงานอะไร... อย่างมีกึ๋น มาทำนะคะ ^_^ ดูต้นตอที่มาของ TAG ได้ที่นี่

สังคมมันก็แปลก ที่ดูเหมือนจะมีการคาดหวังไว้ว่า ชีวิตจะต้องมีรูปแบบที่แน่ชัดอยู่เสมอ จนบางคนคิดว่า อะไรที่มันแหวกแนวไปมากๆ มันน่าเป็นห่วง เช่น เกิดเป็นชาย คนก็ต้องคาดหวังว่าจะชอบผู้หญิง (แต่เรามิใช่ผู้ชายนะคะ -..- ) คนจบดีไซน์มาอย่างเรา สังคมและคนรอบข้างก็ต้องคาดหวังว่า เราจะต้องเข้าทำงานบริษัทโฆษณาถึงจะรุ่ง ถ้าวันนึงลุกขึ้นมาทำไร่ไถนา หรือไปเล่นละครเร่ คนก็จะเป็นห่วง ราวกับว่าเราจะฆ่าตัวตายวันรุ่งขึ้นเลยทีเดียว = =

ชีวิตของคนเรา มันไม่มีแบบแผนตายตัว ไม่ได้เป็น stereo type ที่เรียนอะไร ต้องทำงานแบบนั้น หรือแม้แต่ เราอาจจะไม่ต้องทำงานด้วยซ้ำ = = ใครว่าคนเราต้องทำงานละคะ วันนึงลุกขึ้นมาบวช ก็ไม่ได้ทำงานแล้ว จริงมะคะ อิอิ

เราเองเรียนจบ Industrial Design เอก Graphic จุฬาฯ มา จบมาแรกสุด เบื่องานออกแบบ เลยไปเรียนดนตรี เรียนร้องโอเปร่า เรียนแต่งเพลง แต่ขณะเดียวกันก็ทำงานบริษัทโฆษณาไปด้วย ทำไปได้ซักพัก รู้สึกไม่ศรัทธาในงานโฆษณา รู้สึกว่าสมองของเรา เอามาใช้ขายของนี่ ไม่เหมาะกับเราเลย เราคิดว่า เราเหมาะที่จะทำงานที่ถ่ายทอดความคิดของตัวเองมากกว่า เลยลาออกมา พูดตามตรงว่า ก็ไม่รู้หรอกค่ะ ว่าทำอะไร ถึงจะได้ถ่ายทอดความคิดของตัวเอง  ก็คิดมั่วๆเอาว่า เราน่าจะเริ่มจากเขียนอะไรบางอย่าง เราก็เลยไปเรียนเขียนบทละคร เรียนแอคติ้ง เรียนกำกับ ไปทำละครเร่อยู่กับครูช่างอยู่เป็นปี

ทีนี้ คณะละครของครูจนมากๆ = = เราเคยโดนด่า เพราะเราใช้เงินทำฉากไปทั้งหมด 750 บาท สำหรับละคร 1 เรื่อง ถึงเราจะไม่ได้เงินเลย แถมแอบออกเงินเข้าเนื้อไปอีกหน่อย ทำงานก็หนัก นอนก็น้อย แต่เราได้ความรู้มากๆ ที่เราหาไม่ได้จากที่ไหน เราได้เรียนรู้คน ได้เรียนรู้การถ่ายทอดอย่างเป็นระบบ ได้เรียนรู้ที่จะประหยัด (ได้เรียนรู้จะเอาตัวรอดจากผู้ชายขี้หลี = =) ได้สอน Voice สอนเด็กๆร้องเพลงเป็นครั้งแรกของเราด้วย แม่เราเป็นห่วงมากๆ หาว่าครูหลอกใช้เรา ถึงขั้นจะไปวีนครูที่คณะละครเลยทีเดียว = = (แต่ก็ไม่ได้ไปหรอกนะ เอิ๊กๆ) พอมีจังหวะ เราก็ต่อยอดไปเรียน film กับพี่เจ้ย ระหว่างนั้นได้เอาความรู้เกี่ยวกับเด็กๆที่เราสอน ไปเขียนภาพประกอบหนังสือเด็กหาเงินไปด้วย พอมีผลงานมากหน่อย เราก็เอางานไปเสนอที่อัมรินทร์ พี่บก.ชอบผลงาน เราก็เลยได้เขียนหนังสือเด็กเล่มแรกของเราออกมา

พอมีหนังสือเด็ก เราก็เก็บค่าลิขสิทธิ์กับเงินรางวัลกินอย่างประหยัดได้พักนึง ระหว่างนั้นก็ทำ freelance งานออกแบบไปด้วย ได้เข้าๆออกๆบริษัทหลากหลาย ได้รู้จักคนหลายแบบ โดนโกงบ้าง โดนเอาเปรียบบ้าง แต่ก็ได้ประสบการณ์มากมาย พอถึงจุดนึง แฟนเก่าคุณชายไฮโซของเราอยากแต่งงาน หาบ้านหาเรือนหอไว้ให้ อยากให้เราอยู่บ้านเป็นแม่บ้าน ทางบ้านก็อยากให้เราแต่งงาน = = แต่เราคิดว่าเราเด็กเกินไป อยากไปเรียนต่อ ถึงใครจะคาดหวังยังไงก็เถอะ เราก็เลยไปเรียนต่อ ในที่สุดเราก็ต่อโท Interactive Multimedia ที่ LCP ด้วยความคิดง่ายๆว่า เราไม่อยากจะเรียนอะไรซ้ำกับที่เคยเรียนมา

ไปเรียนต่อถามว่าคิดถึงแฟนมั๊ย ก็คิดถึงค่ะ แต่เราเองก็ไม่ได้อยากใช้ชีวิตเป็นแม่บ้านอยู่บ้านเลี้ยงลูกตั้งแต่อายุ 20 ต้นๆ = = เราเองไม่ได้เลือกที่จะเอาใจสังคมและคนรอบข้างที่คาดหวัง ว่าเราจะต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ เราเลือกที่จะเป็นตัวของตัวเองอะค่ะ เรามองไม่เห็นว่าคนอย่างเรา จะนั่งอยู่บ้านเลี้ยงลูกโดยไม่ทำอะไรได้ ก็ทำให้เราผิดใจกับแฟนเก่าของเรา นานๆเข้าก็ทะเลาะกันบ่อยๆ จนในที่สุดเข้ากันไม่ได้มากขึ้น ก็เลิกกันไปในที่สุด ท่ามกลางการผิดหวังของครอบครัวทั้ง 2 ฝ่าย แต่เราคิดว่า ถ้าเข้ากันไม่ได้ ถึงเค้าจะดีพร้อมยังไง ถ้าเข้ากันไม่ได้ ก็คือเข้ากันไม่ได้ แต่งงานไปก็อาจจะหย่าได้ เค้าน่าจะเหมาะกับคนอื่นที่เข้ากับเค้าได้มากกว่าเรา (ซึ่งแฟนเก่าเราเค้าก็ไม่เข้าใจหรอกนะคะ เค้าคิดว่าเรามีกิ๊ก ถึงได้เลิกกะเค้า = = ยิ่งเค้าไม่เข้าใจ เราก็ยิ่งเห็นเลยว่า อืม... เราเข้ากันไม่ได้จริงๆ -- แต่ตอนนี้เค้าีมีแฟนใหม่ไปแล้วนะคะ อิอิ ได้ข่าวว่าเป็นสาวน้อยน่ารักที่เข้ากับเค้าได้มากกว่าเรามากๆ เราละดีใจ๊~ ดีใจ)

ถึงจะต้องเลิกกับแฟนไป แต่ที่เราไปเรียนต่อ เราก็ได้เจอเพื่อนใหม่ๆมากมายที่อังกฤษ ได้เจอแฟนใหม่ของเราด้วย อิอิ แล้วเพื่อนใหม่ๆของเราที่โน่นนี่ละค่ะ ที่เป็นส่วนสำคัญให้เราได้มี connection ในการทำงานใหม่ๆหลังจากกลับมา พอกลับมา เราก็ตัดสินใจ เปิดบริษัทออกแบบเล็กๆของตัวเอง ด้วยเงินก้อนเล็กๆ มีออฟฟิสขนาด 25 ตารางเมตร เพื่อนๆทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ ก็ส่งงานกันไปส่งงานกันมา ทำให้เรามีคอนเนคชั่นมากมาย ได้ทำงานกับลูกค้าใหญ่ๆมาแล้วในไทย และในต่างประเทศ แต่กระนั้น เราก็เบื่อ -..-

มีอยู่ช่วงนึง ที่มีหลายๆบริษัทใหญ่ๆ อยากจะให้เราเข้าไปนั่งในบริษัทของเค้า เหมือนกับซื้อบริษัทของเรา เข้าไปเป็นทีมงานให้เค้า มันก็เป็นจุดที่ทุกคนคาดหวังอีกว่า เราน่าจะตกลง เพราะมันจะทำให้บริษัทของเรามีรายได้มากมาย ให้มีกำไรมากกว่านี้ เรากลับมองเห็นว่า ตัวเรา วันๆเอาแต่หาเงินนี่หว่า... แถมยังต้องกลายไปเป็นลูกจ้างเค้า ที่เราเปิดบริษัทขึ้นมา ก็เพราะอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง แหวกตัวเองออกจากกรอบที่ว่า ตื่นตี 5 ทำงานกลับบ้าน 4 ทุ่มนอน ตี 5 ตื่นไปทำงานใหม่ เวลาหาเงินมากๆ ส่วนนึงเราก็ต้องเหนื่อยมากๆ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ทำตัวเป็นเจ้านายทำงานบริหาร แทนที่เราจะได้ทำงานที่เราชอบ ต้องเอาใจลูกค้าสารพัด มาคิดไปคิดมาแล้ว มันไม่ใช่เราเลย เราชอบบริษัทเล็กๆ ชอบสภาพแวดล้อมที่ไม่มีเจ้านาย ลูกน้อง ชอบสภาพการทำงานเป็นทีม ที่ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง ในระดับเท่าๆกันมากกว่า.... หลายคนก็หาว่าเราเพ้อฝัน..... เราก็ช่างเค้า เป็นตัวของเรา... เราก็เลยปฏิเสธข้อเสนอไปค่ะ ^^;

ตอนนี้ บริษัทของเรา ก็เหลือแค่ทีมที่พอๆดีๆ เล็กๆ อย่างที่เราอยากได้ เวลาอยู่ไทย เราก็ทำงานที่บ้าน นัดประชุมกันตามร้านขนมน้ำชาต่างๆสนุกสนาน รับงานลูกค้าแค่ไม่กี่เจ้า ทำให้เราไม่ต้องเอาเวลาทั้งหมดไปทุ่มให้กับงานหาเงิน บางทีเป็นช่วงที่เราต้องไปทำงานที่จีน เราก็บินไปอาจจะซักเดือน-2เดือน แล้วก็กลับมา มีคนมาจ้างเป็นที่ปรึกษาสัปดาห์ละ 2 วัน ก็ทำเพราะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ สนุกๆ แต่เวลาที่เหลือของเราก็คือ เอามาทำอะไรที่เรารักและสนใจ

เรารู้สึกว่า ถึงเราจะไม่ได้เป็นบริษัทดาวรุ่งพุ่งแรง บิลลิ่งเป็นล้านๆ เรามีรายได้เท่านี้ก็พอแล้ว พอสำหรับการใช้ชีวิต พอสำหรับการดูแลตัวเอง แถมยังมีเงินบริจาคได้เดือนละหลายตังอีกด้วย เราไม่จำเป็นต้องขยายบริษัทเราให้ใหญ่ล้นฟ้า หางาน ฟาดฟัน แข่งขัน ชิงดีชิงเด่นกับคนอื่น จ่ายใต้โต๊ะหางานราชการ ฯลฯ เรารู้ว่าเรามีดีอะไรอยู่กับตัวและเรารู้ว่า ตัวเรา ทำอะไรได้บ้าง แล้วเราก็พยายามคิดว่า ด้วยตัวเรานั้น จะทำอะไรให้คนอื่นได้บ้าง บางทีก็สำเร็จ บางทีก็ fail เราก็เรียนรู้ไปเรื่อยๆ แต่ส่วนนึงในชีวิต เราคิดว่าเราพอ พอใจกับทุกๆอย่าง เรามีแฟนที่น่ารักและเข้าใจเรา เพราะเราไม่ไหลตามกระแสแต่งงานที่ทุกๆคนคาดหวัง เรามีงาน มีเพื่อน มีโปรเจคใหม่ๆ ที่ทำให้เราีมีเงินพอเลี้ยงชีวิตของเราได้ ที่สำคัญ เรามีเวลา ที่เราจะได้ทำสิ่งต่างๆที่เราสนใจ และอยากทดลอง เราคิดว่าเรามีความสุขนะคะ ^_^

จะว่าไป เราเองก็เป็นคนที่ ทิ้งงานบริษัทโฆษณา ทิ้งแฟนคุณชายไฮโซ ทิ้งโอกาสในการขยายบริษัท มาอยู่แบบเรียบๆ เล็กๆ แต่มีอิสระที่จะทำอะไรตามที่เราพอใจ หลายๆคนก็หาว่าเราบ้า เอ๊ะ หรือว่าเราจะบ้าจริงๆกันนะ เอิ๊กๆๆ

ที่เขียนมา เราไม่ได้อยากจะให้น้องๆหรือคนอื่นๆเอาตามอย่างเราหรืออะไรหรอกนะคะ เราเองก็อาจจะไม่ได้ทำถูกไปทั้งหมด บางคนอาจจะคิดว่าเราโง่ด้วยซ้ำ วันนึงเราอาจจะฉลาดกว่านี้ แล้วมองย้อนกลับมาด่าตัวเองก็ได้ เอิ๊กๆ แต่เราแค่อยากจะชี้ให้เห็นว่า ชีวิตของคนเรา จะเป็นไปทางไหน เราเองนี่แหละ ที่เป็นคนขีดเส้นทางเดินของมันไป ไม่ใช่คนอื่น ไม่ใช่สังคม ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นคิดว่า "ควรจะเป็น"  ตราบใดที่เรามีสติรู้ตัว รู้จักตัวเอง เราก็สามารถพิจารณาทางเดินให้กับตัวเองได้ โดยไม่ต้องไปหวั่นไหว ว่าใครจะว่าอะไร

ถ้าใครยังงงๆ ว่าจะยึดหลักอะไรดี เราขอสรุปสั้นๆให้ไว้เป็นหลักในการพิจารณาง่าย 3 อย่าง

1. Be Happy -- จะทำอะไรก็ตาม เราต้องมีความสุขกับมัน อะไรที่ทำแล้วเกิดทุกข์แก่ตัวเรา เราต้องพิจารณาละ ว่ามันถูกทางหรือไม่ งานที่ำทำออกมาได้ดี คืองานที่เราทำแล้วมีความสุข การเรียนที่เราเรียนได้ดี คืออะไรที่เรียนแล้วเรามีความสุข

2. Give it 100% -- จะทำอะไรก็ตาม เมื่อได้เลือกทางเดินแล้ว ก็จงเต็มที่กับมัน อย่างไม่ระย่อท้อถอย ถึงทางจะตรงบ้าง ลัดบ้าง เรียบบ้าง ขรุขระบ้าง แต่เมื่อเราเต็มที่ เราก็จะก้าวหน้าไปเรื่อยๆ และเมื่อพิจารณาคำว่า GIVE แล้ว มันก็คือการ "ให้" นะ ไม่ใช่การ TAKE อะไรก็ตามที่เราทำด้วยความรู้สึกอยากให้ ไม่ใช่ความรู้สึกอยากได้ มันจะออกมาเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่จนเราคิดไม่ถึงเลยทีเดียว

3. Balance your life well -- รักษาสมดุลของชีวิตให้ดีที่จะทำข้อ 1 กับ ข้อ 2 ได้ ตั้งใจจริงแล้วอดตาย ก็อาจจะตึงเกินไป เราเองก็ต้องหาทางหล่อเลี้ยงชีวิตให้ยังอยู่ได้จนสามารถทำอะไรที่เรา Happyได้ด้วย ถ้าเรารับงานมากเกินไป เราอาจจะได้เงินมาก แต่ไม่มีเวลาไ้ด้ทำตัว Happy แถมยังไม่สามารถทำอะไรเต็ม 100% ได้ ทำให้ผลงานออกมาเบ่ย อันนี้เราก็จะเห็นแล้วว่า มันไม่ Balance

แน่นอนว่าทั้ง 3 ข้อนี่ต้องอยู่บนพื้นฐานของการเป็นคนดี มีศีลธรรม มีหิริ โอตตัปปะนะคะ

อะไรที่สังคมตีกรอบมา หรือคนรอบๆตัวเห็นว่ามันเป็นแนวทางที่ควรจะเป็น บางทีมันก็ไม่ได้เหมาะกับเราเสมอไป คนเราเกิดมา ไม่ได้เกิดมาพร้อมกรอบ สังคมมาตีกรอบให้ทีหลัง บางทีการจะเอาตัวเองออกมาจากกรอบ มันใช้ความกล้าอย่างมาก แต่ถ้าเราซื่อตรงต่อตัวเอง จริงใจกับตัวเอง รู้จักตัวเอง มีสติ ไม่ยึดติด ฉลาดที่จะวางตัว เราก็จะไม่สิ้นหนทาง เราจะมีปัญญาหาหนทางที่เหมาะกับตัวเราเองได้เสมอค่ะ

สู้ๆนะจ๊ะ แล้วอย่าลืมทำตัวเป็นคนดี รักษาศีล ทำบุญ สร้างบารมี กันด้วยนะคะ

ปล. ขอบคุณที่อ่านจบ*

(Baby I'm sorry I haven't translated this one yet. It's super long. Will talk about it on the phone. Love you. Kiss Kiss)

----------------------------------------------------------------------- 

ขอประณามความรุนแรงทุกรูปแบบที่กระทำ กับพี่น้องประชาชนชาวไทยด้วยกัน รวมไปถึงท่านที่พูดว่า โดนแค่นี้ยังน้อยไป แค่คำพูดที่พ่นออกมาและการกระทำของท่าน ก็ส่อแล้วว่า ท่านยังคงต้องรับผลกรรมแห่งความคิดร้ายและวาจาร้ายและกระทำร้ายอีกหลายร้อย หลายพันชาติ

We condemn Thai government and Thai police on brutally using force on people including those who support Thai government and police's action either by thought, expression, or action. Your KARMA will follow you through your lives, next lives and beyond.

-----------------------------------------------------------------------

แจกแฟ้ม Blythe พร้อมลายเซ็น จุนโกะวอง กับโครงการไทยช่วยสันติสุขจ้าา

(I give away free Blythe folders with Junko Wong's signature for those who donate to poor people and soldier around the southern border of Thailand.)

โดย 5 อันแรกนี้จะมีลายเซ็นของคุณ จุนโกะ ด้วยจ้า อันหลังไม่มีนะจ๊ะ

(The first 5 have been signed by Junko Wong too but not the last one).

สำหรับใครที่สนใจนะคะ ตอนนี้กำลังอยู่ในระหว่างรับบริจาครอบ 2 ค่าาา หมดเขต 15 ตุลาคมนี้ อ่านรายละเอียด กติกาได้ที่นี่โลดดดดด ขอบคุณมากค่าาาา ส่งกันเข้ามานะคะ ทหารหาญของไทย กำลังรอน้ำใจจากทุกท่านอยู่ค่าาาาาาาาา

The charity campaign is still on going, for more detail please click here or email me --> " info(at) mindtrigger.com".