RinnaTheCat~* หัวโจกแก๊งแมวเหมียว ♥

ไปเห็นกระทู้บอร์ดที่ว่า

มีฝีมือ เอามมาโพสกันนะคะ

เลยอยากเอามาแปะกะเค้าบ้าง ^^; หลบๆอยู่แถวๆนี้ละกัน งานที่เอามาอวดวันนี้ เป็นหนังสือเด็กเล่มเก่าของเราเองค่ะ ออกมาตั้งกะปีมะโว้ พิมพ์มา 3 ครั้งก็จอดละค่ะ เอิ๊กๆๆ คิดว่าน่าจะหมดสัญญาลิขสิทธิ์กะทางสำนักพิมพ์แพรวเพื่อนเด็กแล้ว ก็เลยถือวิสาสะเอามาแปะไว้ที่นี่ เพราะดูเหมือนมันจะไม่มีพิมพ์ขายแล้วค่ะ อิอิ (ถ้ามีพิมพ์ขายอยู่ อาจจะไม่ควรเอามาแปะอะค่ะ)

มาดูกันเลยย....

ขอหนูหลับหน่อย โดย รินนา คลานุวัฒน์ ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 สำนักพิมพ์แพรวเพื่อนเด็ก ปลอมตัวเป็นคนดี เล่านิทานก่อนนอนให้ฟังกันละกันเนอะ (จริงๆเล่มนี้เราไม่ได้ตั้งใจทำเป็นนิทานค่ะ เรียกว่า สารคดีภาพสำหรับเด็กเล็กอายุ 3-6 ขวบ มากกว่า)

แต่นแต๊นนนนนน......

ดึกแล้วลูกแมวนอนหลับ

ลูกหมาก็พากันหลับ

ลูกนกนอนในรัง ค้างคาวนอนในรังหรือเปล่า

 ค้างคาวหลับห้อยหัว บางตัวบิินออกหากิน

ยีราฟขอหลับสักหน่อย (จริงๆตรงนี้ต้องเขียนว่า ยีราฟขอยืนหลับสักหน่อย เพราะยีราฟมันยืนหลับอะค่ะ)

ช้างน้อยง่วงนอน

ช้างน้อยนอนหลับไป ลูกหมูจะนอนที่ไหน

ลูกหมูนอนเบียดกันในเล้า แล้วเต่าล่ะ นอนอย่างไร

เต่าหลับในกระดอง

ปลาอยู่นิ่งๆริมสาหร่าย เด็กๆง่วงนอนหรือยัง

หนูจะหลับแบบไหนดี

เด็กๆนอนหลับกับแม่ดีที่สุด (เลย เย่..)

ปกหลังด้านใน

แมวน้อยยิ้มเผล่ ปกหลัง แอบลำเอียงให้กับแมว แมวตลอดเล่ม

ตอนเขียนเรื่องนี้เข้าไปเสนอให้ที่แพรวเพื่อนเด็ก ก็ประหม่าๆเกร็งๆเหมือนกันนะคะ เป็นหนังสือเด็กเล่มแรกเลยที่ทั้งเขียนทั้งวาดภาพประกอบ ตอนทำก็วาดเป็นรูปเล็กๆ แล้วก็ทำภาพตัวอย่างไปเสนอให้เค้าดู Art Direction พี่แต้ว บก.แพรวเพื่อนเ็ด็ก แกก็จะช่วยเกลาๆภาษาอะค่ะ พี่แต้วช่วยตั้งชื่อให้ด้วย ^^: แล้วก็แนะนำหลายอย่างมากๆเลย แล้วเราก็กลับบ้านไปวาดต่อจนครบ ตอนแรกๆวาดรูปละ 2 วัน พัก 2 วันด้วยความเหนื่อย แหะๆ ระหว่างที่วาดไป ก็ฟังเพลง AIKO ซ้ำเดิมไปมาอยู่แผ่นเดียวจนแผ่นเจ๊งเลยค่ะ กลัวมู๊ดออกมาไม่ใจดี หนังสือเด็กเนี่ย ทัศนคติของคนวาดรูปมันฟ้องเลยน๊าาา ถ้าเราอารมณ์ไม่ดีละก็ ภาพจะออกมาไม่สม่ำเสมอกันทุกหน้าอะค่ะ แล้วแต่ว่าวันไหนอารมณ์ดี เราเองอยากถ่ายทอดให้ออกมาใจดีที่สุด เลยพยายามจะทำอารมณ์ให้มันต่อเนื่องกันจนภาำำพเสร็จทั้งเล่ม แรกๆ 2 วัน ภาพ หลังๆ วันละ 4 ภาพ เอิ๊กๆๆๆๆ

มาดูภาพจริงกันดีก่า

ภาพน้องหมา เทียบกันกับในหนังสือที่พิมพ์แล้วค่ะ สีดรอปลงนิดหน่อย รูปนี้เป็นรูปแรก ที่วาดไปเสนอที่แพรวเพื่อนเด็ก *-*

รักแมวค่ะ อิอิ ลำเอียงเลยพยายามวาดแมวเยอะๆ

พวกภาพปกรูปเล็กๆ ฯลฯ

ช้างทำหน้าตาพริ้ม~ ตอนจะวาดช้างหลับนี่ หาข้อมูลน่าดู เพราะมันเป็นสารคดี เราเลยต้องชัดเจนอะค่ะ ว่าตกลงแล้ว ช้างหลับแบบไหน (ถ้าผิดนี่ พวกเด็กมันจะจำกันมาจนโต แล้วเราจะบาปมากมาย -0- ) ได้มา 2 แบบว่า ถ้าช้างในเมือง จะยืนหลับเพราะระแวงศัตรูและอันตรายรอบด้าน แต่ช้างในป่าจริงๆจะนอนหลับลงไปกะพื้นเลย เลยเลือกเอาแบบนอนกะพื้นดีก่า เน้นการคืนสู่ธรรมชาติละนะ *-*

วาดมาจนรูปสุดท้าย อยู่ๆก็หมั่นไส้ตัวเองขึ้นมาซะงั้น จะมาทำตัวเป็นพี่สาวแสนดีเล่านิทานอยู่ได้ เลยแอบวาดอะไรห่ามๆไว้ในรูปซะหน่อย แต่เวลาขายเราก็ขายเหมือนแบบว่า อบอุ๊นน อบอุ่นค่ะ หนูนอนหลับกับแม่ ฯลฯ แต่มีใครดูออกบ้างมะคะ ว่าตุ๊กตาที่น้ิองเค้านอนกอดอยู่ มันคือตุ๊กตาอะราย~~~

คือ.. เราตั้งใจให้น้องเค้านอนกอด "ตะกวด" อะค่ะ 555555+ เพื่อความสะใจส่วนตัวของคนเขียน กรั๊กๆๆๆ ก็แหม เราไม่ใช่สาวน้อยหวานใสอะไรมาก ขอประชดตัวเองเล่นซักหน่อย

รวมๆแล้ว เล่มนี้เป็นประสบการณ์ที่ดีมากในการเขียนหนังสือเด็กเลยค่ะ เราได้เรียนรู้อะไรเยอะมากๆ ตอนพี่แต้วเอามาให้ดูนี่ ตื่นเต้นมากเลยย แต่ตอนไปเช็คสีที่โรงพิมพ์ พี่ห้องสีเค้าบอกว่า อ้าว! น้องเป็นผู้หญิงหรอกเหรอ -*- นึกว่าคนวาดรูปทำนองนี้เป็นผู้ชาย (ฟ่อออออออออออออออออออ ทำไมละคะ T_T )

หลังจากหนังสือพิมพ์ออกมาได้เรียบร้อย เราก็ลืมๆไปซักพัก ทำงานอย่างอื่นต่อไป วันนึง พี่แต้ว บก. ก็โทรมาบอกเราว่า

"กวางเจาๆ หนังสือได้รางวัลแล้วนะ"

เราก็แบบว่า "รางวัลไรคะพี่" 

"รางวัลดีเด่นสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ของกวางเจาได้รุ่นเด็กเล็ก ยินดีด้วยค่ะๆ"

เราก็ยังโง่ต่อ แบบไม่ตื่นเต้นเลย "อ่อ เอ๋ ได้รางวัลได้งัยงะคะ "

พี่แกก็อธิบาย ว่าทางสำนักพิมพ์ส่งไป แล้วลงท้ายว่า

"เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดไปให้ดูนะ"

วางหูไป เราก็งงๆ อ่านไปอ่านมา ถึงเพิ่งรู้ว่า เฮือก! เราต้องไปรับพระราชทานรางวัลจากสมเด็จพระเทพฯด้วย *0* ต้องมีซ้อม มีหาชุดเรียบร้อย ฯลฯ มากมายทีเดียว พอไปถึงวันจริง เราก็โดนจับไปนั่งข้างๆคุณนักเขียนชื่อดัง ที่เราไม่รู้จักมากมาย เพิ่งมารู้ทีหลังว่าแต่ละท่าน ดังๆทั้งนั้น คุณลุงใจดีท่านนึงที่นั่งข้างๆเรา ท่านหันมาถามว่า หนูเขียนมากี่เล่มแล้วจ๊ะ เราได้แต่ตอบไปเขิลๆว่า "เอ่อ เล่มแรกงะค่ะ แหะๆ" ^^;

หลังจากนั้นเราก็โดนเขม่นบ้าง โดนหัวเราะเยาะบ้าง จากหลายๆคนในวงการ ซึ่งไม่ขอเอ่ยนามไว้ในที่นี้ ทำให้เราแอบเบื่อๆวงการหนังสือเด็กในบ้านเราไปพักใหญ่ๆ บังเอิญว่ารางวัลของเรามันฟลุคไปตัดหน้าใครต่อใครเข้าพอดี เราก็เลย เอาวะ ขี้เกียจไปยุ่งด้วย ทำอย่างอื่นดีก่า แล้วก็ไปเรียนต่อ จนไม่ได้มีผลงานออกมาอีกเลย จนกระทั่งบัดนี้ ตอนนี้เริ่มคิดถึงละ หลังจากวนเวียนทำงานโน่นนี่ไปมา ตอนนี้เรารู้สึกแล้วว่า ทำอะไรเพื่อสังคม เพื่อคนอื่นนี่ละน๊าา ดีที่สุด จะโดนเขม่นบ้าง ก็ช่างมัน ตอนนี้เราเองก็เป็นผู้ใหญ่ละ ไม่ได้เป็นเด็กๆเหมือนตอนที่ได้รางวัลใหม่ๆ ตอนนั้นเราได้รับเชิญไปงานสัมมนา "เขียนอย่างไรจึงได้รางวัล" ที่ศูนย์สิริกิติ์ เชื่อมะว่า เราขึ้นไปพูด ไม่มีใครฟังเราเลย เพราะเราเป็นเด็ก อาจารย์คนโน้นคนนี้ เล่าเป็นฉากๆ ว่าทำหนังสือต้องแบบนั้นแบบนี้ เราเอง ด้วยความซื่อๆโง่ๆ ตรงไปตรงมา เราพูดไปเพียงคำเดียวว่า เราทำหนังสือในฐานะเด็กคนนึง ที่เข้าใจเด็กด้วยกัน เขียนให้เด็กๆอ่าน ไม่ได้เขียนไปคิดว่า ชั้นจะได้เลื่อนขั้นเมื่อไหร่ หรือเขียนไป จะได้เงินกี่บาท ตอนเราเขียนเราตั้งใจแต่ว่า อยากให้เด็กๆได้เรียนรู้อะไรไปพร้อมๆกับเรา เราว่าตรงนี้ ถึงทำให้เราได้รางวัล

พวกอาจารย์เหล่านั้น หัวเราะเยาะเรา... เด็กๆจะไปเข้าใจอะไร...

ตอนนี้เราโตแล้วล่ะ 7 ปีผ่านไป เราก็ยังไม่เปลี่ยนความคิดเดิมๆหรอก เชอะ 

เราคิดว่า ทำอะไรก็ตาม ทำด้วยใจ ทำด้วยความรู้สึกอยากให้ ไม่ได้ทำด้วยความรู้สึก อยากได้ แล้วมันจะเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่ ถึงใครๆจะไม่เห็นคุณค่าของมันยังไง อย่างน้อยเราก็ภูมิใจในตัวเราเอง ที่เราได้ทำสิ่งดีๆเอาไว้ละนะ

-----------------------------------------------------------------

สุดท้ายนี้มาช่วยกันทำบุญนะค๊าาาา เรารอแจกแฟ้มน้องไบลท์อยู่อย่างใจจดใจจ่อ ใครสนใจ อ่านกติกาที่นี่โลดด